Een vroegertje: om 9.00 uur begon de bijeenkomst. Daarvoor moesten we al onze koffers gepakt hebben, we gaan direct vanuit de kerk naar de luchthaven voor onze vlucht naar Orlando.

We hebben 2 sessies in de grote zaal, de eerste sessie wordt gegeven door twee broers die een boek hebben geschreven over ‘things that stick’: over wat je kan doen zodat mensen dingen blijven onthouden wat je doet. Ze brachten het erg humoristisch, met goede voorbeelden en zetten je echt tot nadenken. Jammer was dat deze mensen geen Christenen waren en daardoor een verhaal hielden die niet op de kerk, een kerkdienst of een boodschap gericht was.

Aan het einde van de ochtend was de allerlaatste sessie van de conferentie: Een ‘preek’ van Efrem Smith, een zwarte predikant, die zijn boodschap op een typisch ‘zwarte’ manier weet te brengen, met veel energie, een soort van hip-hop achtige manier van spreken en met overtuigingskracht.

Dit was de laatste dag van de conferentie. Wat ik heb geleerd? Da’s moeilijk te vertellen, het was vooral weer een enorme beleving om in Willow te zijn. De eerste toespraak van Nancy Beach was een mooie binnenkomer: meer proberen in verschillende dingen het ‘wow’ gevoel te zien van hoe God ze gemaakt heeft. Maar ook heb ik veel geleerd op het gebied van Video Directing.

Onze vlucht van Chicago naar Orlando verliep wederom voorspoedig. In Orlando stond (na zo’n uur in de rij gestaan te hebben) een Chrystler 300c touring limited edition op ons te wachten. Een DIKKE Amerikaanse bak die behoorlijk lekker rijd. Stille motor, lekkere acceleratie, leren stoelen enz, lekker confortabel dus.